No pensaba que la presente Entrada fuera ésta... Lo tenía todo preparado para “hablar” de danzas Orientales. Pero a veces, muchas la verdad, las cosas no salen como tú lo esperas. Y mi relativo alejamiento, esta vez del todo involuntario, de la Blogocosa, fue debido a razones de fuerza mayor...
Yo que conocía y conozco la Sanidad Pública como paciente, lo he vivido estos días como acompañante por primera vez, y espero que por mucho tiempo, única vez... Y la visión es totalmente diferente... Sobre todo en la UCI... 15 largas horas dan para mucho... Si eres paciente tu estado no te permite de captar en su totalidad este “hormiguero” en cambio si acompañas en el box, tienes todos tus sentidos en alerta, tu vista va del paciente a la pantalla muy parecida a un sismógrafo vigilando cualquier alteración, todo y estar centralizado, monitorizado... pero también las simples cortinas que separan un box de otro no te permiten aislarte del todo de lo que ocurre a tu alrededor, no es la vista aquí la que juega su papel sino el oído, lo quieras o no... Estas voces anónimas, donde percibes la soledad de aquél que no tiene a ningún familiar que le haga compañía, y sí un ATS que suple esta carencia, en otros boxes y según avanza la noche se van incorporando( estamos en zona costera, y la UCI se está pareciendo cada vez más a una torre de Babel ) un portugués con sobredosis herido por arma blanca, dos rusos que a resultas de una borrachera descomunal se han liado a golpes y han quedado en un estado lamentable, y más muchos más casos... y el personal sanitario dando de sí más de lo humanamente posible, doy fe....
Es una labor encomiable la suya, la doctora V. que nos atendió tenía un turno de más de 15 horas, y nunca le faltó una sonrisa y una palabra de aliento en ningún momento, y para todo el mundo... Los ATS desbordados de trabajo nunca dieron muestras de que tenían más pacientes de los que en lógica les tocaba... En fin no quiero hacer esta Entrada más larga, pero es de justicia reconocer que la labor que realiza el cuerpo sanitario en la Pública, y en nuestra Comunidad, no es lo suficientemente valorada y tanto en la UCI como después en Planta, en lo que he podido observar su trabajo es EXCELENTE, lo pensaría igual, pero no lo podría decir aquí y ahora logicamente, si las cosas no hubiesen evolucionado bien, pero por suerte... Inch’allah dure....
Este otro apartado y para mí más importante, es la respuesta que he recibido, recibo y recibiré de un cariño incondicional propio de AMIGOS VERDADEROS , y eso de verdad me ha llegado muy hondo, y te permite ver la dimensión humana de cada uno, no todo el mundo estaba al corriente, claro, lo sé y no podía ser de otra forma por lo inesperado, pero sea por mails, por comentarios antes y ahora o por vía telefonica directa o indirectamente me he sentido y me siento acompañada por los que conforman la “Blogocosa”... Hablar de amistad “virtual” no es correcto es Amistad REAL, no lo puede ser más... ¡GRACIAS ! Un millón de ellas...
La próxima Entrada: “ Danzas orientales”, pero será más adelante, HOY TOCABA ESA...
Este otro apartado y para mí más importante, es la respuesta que he recibido, recibo y recibiré de un cariño incondicional propio de AMIGOS VERDADEROS , y eso de verdad me ha llegado muy hondo, y te permite ver la dimensión humana de cada uno, no todo el mundo estaba al corriente, claro, lo sé y no podía ser de otra forma por lo inesperado, pero sea por mails, por comentarios antes y ahora o por vía telefonica directa o indirectamente me he sentido y me siento acompañada por los que conforman la “Blogocosa”... Hablar de amistad “virtual” no es correcto es Amistad REAL, no lo puede ser más... ¡GRACIAS ! Un millón de ellas...
La próxima Entrada: “ Danzas orientales”, pero será más adelante, HOY TOCABA ESA...
He redactado esta entrada un poco de prisa y corriendo, pero para dar Gracias no hace falta esmerarse, lo importante es hacerlo desde el corazón, el que encabeza esta Entrada...



48 comentarios:
Todo va a ir bien.
Un abrazo muy fuerte.
Merci Freia, pour tout...Et tout n'est pas un vain mot, ni l'AMITIÉ...
Un doux baiser.
La profesionalidad de muchos médicos y del personal sanitario a veces no es valorada del todo como debe ser. Hay personas muy buenas que caminan por el mundo, y los médicos están entre esas personas.
Me alegro que hayas regresado y que estés, relativamente, bien.
Espero y deseo que todo salga adelante con mucha salud para esa persona y felicidad para ti.
La Blogocosa, como tu la defines, tiene su tiempo, queda medio vacía pero no muere. No te preocupes por ella, estará siempre ahí, y tus amigos también.
Ánimo y fuerza, Gran Nómada.
Muchos besos para ti
¡Hola Shingen!
No sólo no está valorada, sino que a menudo está vilipendiada, soy consciente que hay de todo como en todas las profesiones, pero como "paciente" sólo tengo alabanzas para ellos, y se ha confirmado como "acompañante", lo captas aún mejor, desde otra posición, las entrevistas post visita a la habitación, completas, detalladas, con una humanidad tremenda...
Yo también me alegro de haber regresado... mucho, es buena señal... y me alegro de ver que este corazón grande que encabeza la Entrada es tan grande como el de los Amigos, como tú, que no fallan nunca...
Ánimos los hay, la fuerza poco a poco vendrá, lo tiene que hacer... pongo todo mi empeño en ello. GRACIAS Shingen, muchísimas...
Y kisu también, muchos...
Suerte y mucho ánimo para lo que intuyo que se avecina.
I també una forta abraçada
Muchísimas gracias Mega, de momento ha habido suerte, mucha suerte...Y los ánimos... los que me estáis dando y lo agradezco desde el corazón, nunca tanto y tan bien mencionado estos días...
Una forta abraçada Mega i gràcies, moltes gràcies...
Hola guapa, me alegro de que todo vaya volviendo a la normalidad.
Hablando de la Sanidad Pública, yo que siempre he gozado de ella y como sabes hemos tenido un porrón de hijos, he de hablar bien de ella, salvo alguna pequeña excepción. Bien es verdad que está empeorando, sobre todo en Madrid, debido a la Espe-Rancia que está haciendo de la Sanidad un negocio para sus amigos.
Lo dicho, me alegro un montón de que todo vaya a mejor.
Un beso fuerte,
Salud y República
¡Buenas noches Rafa!
Todo vuelve a la normalidad, como muy bien dices... y en la 2 están repitiendo el partido de Basket de esta mañana, o sea que sin comentarios ;-)... ya me entiendes ¡Verdad?
Sé de todas las barbaridades que está perpetrando Espe-más-rancía que-nunca Iª, y que es una pura vergüenza jugar así con una cosa de tan "vital" importancia como es la sanidad PÚBLICA, que como su nombre indica, tiene que serlo, SIEMPRE.
Y yo me alegro un montón de leerte, de oirte...
Un beso muy muy cariñoso RAFA y GRACIAS de todo CORAZÓN!!!!
hola guapa,,,ya sabes q las grandes tormentas,,traen remansos de paz..espero q todo todo empiece a ir por donde debe...ya sabes donde apoyarte,,,estaremos aqui unos cuantos,,no hace falta q se lo diga..
un abrazo cariñoso..y bienvenida a mi pequeño rincon de la blogsfera,,
Wapa... un camino de miles de kilómetros empieza siempre por un primero y luego otro, y luego otro...
ha sido un bosque de hadas esperar en tu jaima... sobre el cojín... tomando un te... y esperando tu regreso para que dijeras justo lo que has dicho...
respira hondo cielo... las cosas... vienen poco a poco, o agolpadas... pero vienen y van y pasan... todo pasa.
un besito mi jazmín... :*
Si no existieran las listas de espera y las masificaciones, la sanidad pública sería inmejorable, pero determinados dirigentes políticos se empeñan en destrozar la encomiable labor de los profesionales de la sanidad pública.
Espero que todo te vaya bien y a la persona de la que hablas.
Un beso.
Salud, República y Socialismo
Te echaba de menos y me preguntaba si estarías bien... Me alegro de verte de vuelta y confío en que los problemas de salud se vayan solucionando y con ellos tu tranquilidad.De verdad, Selma, aquí estoy si necesitas algo...
Un beso
Todos estamos esperando. Que las cosas salgan bien. Que vuelvas a la blogocosa.
Un beso enorme Selma!
Mucha suerte! y espero que todo salga muy bien y que mis futuros compañero se sigan portando y trabajando como ello saben.. es decir: Bien
Un saludo
¡Hola Victor!
Muchas gracias por tus palabras Victor, espero de todo corazón que se quede en eso, una tormenta de verano, pero vigilando por si viene otra...Sé de vuestra presencia incondicional, y es muy muy importante para mí...
Ahora mismo, no tuve tiempo antes por las circunstancias, te coloco entre mis Blogs Amigos.
Un abrazo muy cariñoso Victor.
¡Hola mi Alma Preciosa!
Este camino, aunque te tropieces con alguna piedra, de tu mano y de la de todos estos Amigos se me hace más llevadero... Y sabiendo que me esperabas en la Jaima... He intentado decir lo suficiente y veo que se me ha entendido perfectamente,no soy muy dada en expresar cosas muy personales, pero lo tenía que hacer...lo necesitaba, y sobre todo dar las gracias...
¡Qué palabras más hermosas las tuyas Alma!
Un beso perfumado en cada uno de sus pétalos!
¡Buenos dias Antonio!
No se puede comparar la Sanidad Pública que padecéis en la Comunidad de Espe-rancía-más-que-nunca Iª con la de otras Comunidades, soy consciente de la suerte que tenemos... Y agradezco profundamente tus palabras de aliento Antonio, y sí, parece que todo va, irá bien...
Un beso cariñoso.
¡Mi Bruji!
Me pilló tan de sorpresa que no pude avisarte por la otra vía...Pero estás aquí, como siempre cuando te necesito, eres, lo sabes, mi Bruji preferida, y volveremos a las andadas, ya lo creo, más que nunca...
¡Un beso enorme y muy muy cariñoso!
¡Hola Marcelo!
Sé que me habéis estado esperando, y os estoy muy muy agradecida...Lo sabes...
Y sí, aquí estoy, dispuesta a dar guerra, que te vayas preparando, y tu detective también... Menuda es H.Selma con todas sus compinches...
¡Un Besazo Marcelo!
¡Hola Yass, saalam aleikum!
De momento,todo está saliendo bien, inch'allah dure, pero estoy confiada... Tus futuros compañeros son dignos de los mejores elogios, lo hacen más que bien...
¡Un abrazo Yass!
Hola cariño. No se puede decir que tengas un año para lanzar cohetes. Si te consuela te diré que yo tampoco.
Los pelos de punta me has puesto - de verdad - ya que por desgracia, tengo para hacer un libro de UCI's, cuidados paliativos, etc. por ahí he visto pasar a mis seres más queridos...como posiblemente otros muchos. No nos salvamos nadie de esos malos tragos.
Te deseo de todo corazón que este susto haya sido, solo eso, un susto y que la persona que ahora que preocupa y ocupa tu mente y tu tiempo se mejore totalmente.
A los servicios médicos y sanitarios nunca les agradeceremos lo sufiente, no ya su tiempo, sino su amabilidad y compresión hacia el dolor de los familiares. Su labor a menudo no es reconocida y sin embargo, es impagable. Máxime cuando el paciente está en fase terminal y entienden y ayudan a pasar ese trance lo mejor posible para el enfermo y para sus familiares.
Yo hoy, por hoy, solo tengo palabras de agradecimiento.
Un abrazo coorazón. bilbaina.
¡Hola mi niña!
Pues va a ser que este año 2008 no es precisamente nuestro año... no señora,al menos su primera mitad... confio que los meses que quedan seran muchísimo mejores ya lo verás... Sólo conocía Uci's varias como paciente, y más de lo que hubiera deseado, pero lo pasas peor como acompañante, de verdad... te da tiempo para pensar en tantísimas cosas...
Creo que ha quedado como susto, y como aviso a navegantes... Y sí, hago lo posible e imposible para que se vaya superando todo...
Estoy, y siempre lo he estado, muy muy agradecida a la labor que hacen, desde médicos hasta las señoras que hacen que las habitaciones sean lo más impecables posibles, y todo ello pasando por ATS, camilleros etc...
Un abrazo y un beso muy muy cariñosos mi Bl... cuídate mucho mi niña!
Lo primero de todo; espero que el problema que te haya llevado a ese hospital se solucione.
En cuanto a la Sanidad Pública sólo comentar que desde ciertos sectores parece interesar denostarla y degradarla. Sus motivos tendrán. En mi caso, cada vez que he recurrido a ella el trato fue excelente.
Un abrazo
Rafa
¡Ante todo muy bienvenido a la Jaima!
Con tu permiso te voy a enlazar, compañero de aventuras varias y variopintas...
Está en via de solución, bueno solución no sería la palabra, pero digamos que la evolución es óptima...
Me alegro que tú tambien, en tu Comunidad,sólo tengas elogios para el ISS...
Estos sectores tan nefastos a los que aludes tienen nombres y aPPellidos...
Un abrazo cariñoso Rafa, ahora mismo te enlazo...
Selma, no sabía que estabas pasando estos malos momentos, espero que la persona se restablezca pronto y ya sabes donde estoy mi niña guapa.Yo he de decir que la sanidad pública que la he catado durante mucho tiempo por Angel es una maravilla, no puedo decir nada en contra de ella, del hospital Josep Trueta de Girona quedamos maravillados, del Hospital Clinic de Barcelona donde le operaron del corazón, otra maravilla, y ojalá que dure.
Tus amigos te apoyamos !.
Fue tan rápido Geni, como lo suelen ser estas cosas que no me dió tiempo a nada más que llamar a un taxi, ni se me pasó por la cabeza conducir... Pero todo está evolucionando bien, la prueba es que he vuelto y he colgado esta Entrada,la estuve pensando en el mismo Hospital viendo que las cosas iban a mejor y admirando la labor de TODO EL MUNDO allí...
Lo "mío" siempre se trató en el Trueta... Y lo puedo explicar...estoy encantada con todos los que me atendieron...
¿Que puedo decir de mis AMIGOS? ¡¡¡Que son FANTÁSTICOS!!!!
Eres fantástica, Mil Petonets Geni!
buenas noches Selma
sorprendido y sobrecogido me quedo ante tu texto y los comentarios de tantos amigos...
... espero que el asunto vaya bien y que se solucione lo más satisfactoriamente posible
sabes que tienes todos mis ánimos y te envío toda la energía de la que soy capaz
mis mejores deseos, sabes que estoy para lo que necesites
un beso muy grande
Buenas noches Camille,
Cuando escribí el borrador, allí mismo, las cosas ya estaban yendo por muy buen camino, y ahora sinceramente hasta me parece que fue una pesadilla, si no fuera por la inyección y la medicación diarias...Y el estar alerta siempre a partir de ahora...
Pero los ánimos están en lo más alto, y no te digo con visitas como la tuya ahora... y los que te preceden...
Eres imprescindible en la Jaima Camille y sé que puedo recurrir a tí sin problemas, te lo agradezco profundamente eres un Amigo de los de verdad, todos los que estáis aquí lo soís...
Un beso muy cariñoso Camille!
Selma, amiga.
RESPUESTA
Quisiera que tú me entendieras a mí sin palabras.
Sin palabras hablarte, lo mismo que se habla mi gente.
Que tú me entendieras a mí sin palabras
como entiendo yo al mar o a la brisa enredada en un álamo verde.
Me preguntas, amigo, y no sé qué respuesta he de darte,
hace ya mucho tiempo aprendí hondas razones que tú no comprendes.
Revelarlas quisiera, poniendo en mis ojos el sol invisible,
la pasión con que dora la tierra sus frutos calientes.
Me preguntas, amigo, y no sé qué respuesta he de darte.
Siento arder una loca alegría en la luz que me envuelve.
Yo quisiera que tú la sintieras también inundándote el alma,
yo quisiera que a ti, en lo más hondo, también te quemase y te hiriese.
Criatura también de alegría quisiera que fueras,
criatura que llega por fin a vencer la tristeza y la muerte.
Si ahora yo te dijera que había que andar por ciudades perdidas
y llorar en sus calles oscuras sintiéndote débil,
y cantar bajo un árbol de estío tus sueños oscuros,
y sentirte hecho de aire y de nube y de hierba muy verde...
Si ahora yo te dijera
que es tu vida esa roca en que rompe la ola,
la flor misma que vibra y se llena de azul bajo el claro nordeste,
aquel hombre que va por el campo nocturno llevando una antorcha,
aquel niño que azota la mar con su mano inocente...
Si yo te dijera estas cosas, amigo,
¿qué fuego pondría en mi boca, qué hierro candente,
qué olores, colores, sabores, contactos, sonidos?
Y ¿cómo saber si me entiendes?
¿Cómo entrar en tu alma rompiendo sus hielos?
¿Cómo hacerte sentir para siempre vencida la muerte?
¿Cómo ahondar en tu invierno, llevar a tu noche la luna,
poner en tu oscura tristeza la lumbre celeste?
Sin palabras, amigo; tenía que ser sin palabras como tú me entendieses.
José Hierro
Una molt forta abraçada i un petó
¡Meme mi Musa!
Siempre presente, en tu casa, en mi mail y aquí cuando notas que algo no funciona... Y siempre, siempre, hasta en el foro nos hemos entendido casí sin palabras...con una sola canción o un poema que colgabas, ya estaba todo dicho... Que puedo decir de tí Amiga del Alma que me conoce mejor que nadie, que sabe si estoy "Giu o su" y que acude rápida a echarme una mano como mejor lo sabe hacer con esta preciosa RESPUESTA...
Te quiero Meme, mucho...
Miles de besos van hacia tu isla y son todos para tí...
PD: Ahora mismo te contesto al mail que me acabas de mandar, eres un Cielo...
Cuidado! alguien te sigue. Y si hablas por teléfono con M.E. o BJR, pueden oirte...
¡SELMITA! qué pena que esa fuera la causa de tu ausencia... pero me alegro de que todo haya salido bien. Y lo que dices de la Sanidad Pública (y casi todos los comentaristas) es fantástica, lástima que estén desbordados y con falta de apoyos tanto económicos como humanos. Una verdadera vergüenza. Por cierto, si me necesitas voy rauda nadando a tu lado. Muchos besotes guapa, M.
Marcelo, lo único que realmente me preocuparía es que me siguiera : MA.LA.PA.TA....
Del /de la otro/a ya me cuidaré...muy mucho...
¡Merche!
Menos mal que haces un alto en tus vacaciones y me vienes a visitar, sí, todo parece que vaya por buen camino... Aunque me cueste vencer la tozudez del "paciente"... Bufff. ¿Porque cuando uno se cree recuperado,cree que puede seguir haciendo la misma vida de antes...? Es una lucha permanente y cansa...
Ya sé que acudirías rapidamente Merche, lo sé y te lo agradezco profundamente...
Besotes muy cariñosos para tí Sirena!
Selma, primero decirte que el poema de meme me ha emocionado, y es que soy muy sensiblera, segundo decirte que Marcelo y el otro nos tienen en el punto de mira, si ves en cualquier momento una monja es que soy yo disfrazada que voy a pasar la noche en tu jaima.
Mi querida Geni,
Meme sabe siempre lo que necesito y cuando, es una Musa muy especial y querida y sensible como nosotras...
Hoy lo estoy, supongo que despues de la tensión acumulada suele pasar...
Mejor nos escondamos vestidas de Tuaregs, de monja en una Jaima... Sería muy llamativo no crees... O de bailarinas Orientales.. sí, eso último será ideal...
Esperaremos entonces esas danzas orientales. Besos.
Sí Rubén, y espero no defraudaros...sólo pido un poquitín de paciencia, y sé que de eso no os falta...
Me ha sido grata tu visita...
Un beso.
Hola Selma, com ja saps estem de vacances a l’Escala, i a sobre
amb tota la tribu al complet, i a penes si miro el correu i menys entro
en internet, per això no m’he assabentat del que te ha passat fins ara,
a la una de la matinada del dia 15. Ens alegrem que hàgiu superat aquest
tràngol i que estiguis bé d’ànim; sabem per experiència el que son aquestes
coses, anys enrera ja ens va tocar amb els nostres pares. No cal que et
digui que compartim plenament tot el que dius de la Sanitat Pública, jo
no puc tenir sinó elogis pel personal del Hospital de Santa Caterina, on
van atendre magníficament a la meva mare i als meus sogres. Desitgem
que tot vagi molt bé. Una abraçada i petons.
¡Hola Isa, bon día!
No pateixis em faig el carrèc l'estiu amb tota la teva preciosa familia et té més qu'ocupat disfruta-ho i passa de mails...
He trigat una mica en contestar perquè ens tocava tornar a urgències ( del Hospital Comarcal de la Selva) aquest matí per un control, hi hem de tornar diumenge...Però tot segueix evolucionant bè, gràcies a Zeus...Com sempre dic ;-)
Crec que els que vivim a la Provincia de Girona som uns privilegiats en quant a la Sanitat Pública...No així els que viuen en els dominis de Espe-rància-més-que-mai Iª...Pobrets!
M'ha fet molt feliç la teva visita i les teves paraules d'ànims...
Disfruteu al màxim, de la familia, de la platja i de les nits sentats al jardí fent petar la xerrada...
Molts i molts Petonets i/o emoticons rosats, Isa...
Va a salir todo bien. Hermosa música árabe.
Besos.
Muchas gracias Mónica por tus palabras, esperemos...
Un beso.
¡Como me alegro que todo haya evolucionado bien!
Sí que tienes razón. La labor de algunos médicos y enfermeros no tiene pago, por mucho que digan que ganan muchísimo. Ellos deberían ser los ricos de nuestra sociedad, veríamos como se forman más médicos y ats que hacen mucha falta.
Saludos
Gracias María, sí, la evolución sigue...
No les estamos lo suficiente agradecidos... Muchos siguen yendose a otros países, donde les es reconocida su valía...
Un beso grande María, muy grande...
Como siempre, llego tarde, y como siempre lo que digo me sale del corazón y me consuela saber que , de alguna manera, pude hablar contigo durante ese trago que ya empieza a ser pasado.
Desde luego, el personal sanitario merece toda mi admiración...y mi agradecimiento.
Un abrazo, tardón, Selma.
No Daniel, no llegas tarde, nunca, y como te dije en la anterior Entrada cumples como el mejor de los Amigos... Sí que "hablamos" me consta y con el mejor intermediario soñado y que al igual que tú nunca falla... Nuestro Rafa!
Me complace constatar que sólo tenemos buenas palabras para la Sanidad Pública, sobre todo por el personal que en ella trabaja, todo el personal, sea cual sea su función...
Nunca es tardón tu abrazo Daniel, nunca...
Molts petonets per tú i les teves precioses Donetes.
Joooo, Selma, voy poniéndome al día de todo muy despacito, pero... ¿Qué pasa, nena?... ¿Va todo bien?. Oye, espero que tú y los tuyos estéis bien, ¡eh!
¡Besos y besos y besos y...!
Aída Preciosa, supongo que ya te habrás enterado por Rafa que esta Entrada ha tenido un bis... Mañana o pasado esperamos saber a que atenernos... Inch'allah sea lo más llevadero posible...
¡Mil besos mi niña!
Publicar un comentario en la entrada