¡MUCHAS FELICIDADES RAFA!... Y por partida doble, Cumples años y ya tienes esta tan esperada Jubilación...



Tuviste, hace dos años un regalo inesperado, MISHA. Ella sabía perfectamente lo que hacía cuando según tus palabras:

" Hace ya año y medio apareció, aquí en la casa de Tortosa, cuando estábamos haciendo obras y la puerta estaba abierta. Lola, mi santa, se llevó un susto de muerte, era pequeña, tendría cuatro meses y pensó que podría ser otro animalito, por ejemplo, una rata. El caso es que la saqué fuera y la dejamos pensando que volvería a su casa con los suyos. Era veinticinco de enero, lo recuerdo porque es el día de mi cumpleaños, y la gatita se pasó toda la noche en el alféizar de la ventana de nuestra alcoba. Cuando la vimos por la mañana, entendimos que era un regalo de cumpleaños, la pasamos dentro y hasta ahora"….

Y Misha sabía que donde mejor podía estar es contigo, con vosotros en "KABILA".




Esta misma sensación la tenemos nosotros que te visitamos a diario. Sentirnos acogidos, respetados y queridos y todo ello en plena libertad...

Tu Hospitalidad se pone de manifiesto cuando describes "Kabila" y como la descubriste:

"Precisamente es la foto de Kabila, de ahí viene también el nombre de esta bitácora. Es la entrada, se puede ver el porche acristalado, encima del centro de la puerta de entrada, un letrero: Kabila, y en el olivo que hay a la derecha hay una bandera republicana, un poco destrozada por el viento, que aquí corre que se las pela (la tengo que cambiar y poner al lado del letrero). La casa está pintada en blanco y en azul añil, muy mediterránea al estilo de Sidi Abu Said, el pueblo blanco-azul de Túnez.

Es modesta pero es mi sitio. La encontré hace unos cuatro años. Era una vieja casa en un terreno rural lleno de olivos, pinos y almendros. Y desde entonces la hemos acomodado y hecha a nuestro gusto. Es el sitio donde paro (de parar) la mitad del año y donde paro (de parir) las entradas que algunos leéis y alguna cosa más.
Y aquí estoy ahora, en un sitio muy tranquilo, viendo cómo el sol se pone y se oscurecen las montañas que están al fondo. Aquí a siete kms del Ebro, a diez del Parque Natural dels Ports (Monte Caro) y a treinta del mar mediterráneo. Para mí un enclave perfecto. Mar, montaña, río y alrededores hermosos(.... )Por último, está mi lugar ideal en la actualidad. Es éste desde el que os escribo este post, que mañana bajaré a Internet. Se trata de un sitio escondido, cerca de Tortosa, a diez quilómetros del Ebro, a treinta del mar y a seis de un parque natural "Els Ports". Un sitio envidiable. Tranquilo y espectacular. Ahora mismo, por la ventana, veo las montañas que constantemente cambian de color, verdes y grises con distintos fondos, que se van difuminando al par que se alejan. Un lugar donde me encuentro en paz conmigo mismo (cosa que no siempre ha sido fácil), con Lola, con mi gata Misha y con los que por aquí quieran venir, siempre bienvenidos, sean amigos, parientes, hijos o nietas. Un lugar fuera de este mundo que comparto con mi casa de Rivas, de forma intermitente, durante el año".


Y en una Entrada dando pruebas de tu hospitalidad dedicabas a cada uno de nosotros y con estas palabras, esta canción:

" Si queréis y tenéis tiempo, parad cuatro minutos y escuchadla de nuevo, vale la pena. Va dirigida a tí , "al meu amic", que visitas este blog.




No es el Rafa políticamente comprometido y solidario de quien hablo hoy sino de su vertiente entrañable, el que nos abre su corazón, sus emociones, sus aficiones, sus añoranzas...

Este Rafa, cercano, muy cercano y generoso y que perdonará a esta Nómada el haber pasado por su Bitácora para extraer lo que más le ha emocionado de "su" RAFA.
Es evidente que no está todo... Faltan las Entradas tiernas íntimas dedicadas a Lola, a sus hijos , a sus nietos... a Fran, el último de ellos...

Pero lo que espero me perdonará, lo más emocionante de todo y que me marcó al leerlo y que seguramente os emocionará a todos es el recuerdo a su Madre, heroína donde las haya y representante de las Mujeres que sufrieron cárcel y represión, aunque en el primer párrafo, lo haga en tercera persona, es Rafa quien habla :

" su madre le contó cómo había sido detenida, torturada y cómo había visto, desde la misma cárcel salir a tantas mujeres por la madrugada y no volver, llegó a conocer a alguna de las famosas "trece rosas", y a tantas… Al final, se salvó pero con un estigma que le haría más difícil la posguerra: haber sido roja. Su hijo no podía creerlo, tenía más de veinte años y se estaba enterando en ese momento de un episodio que su madre había ocultado durante tanto tiempo. Sí, el silencio había sido una de sus penitencias, hablar hubiera podido significar tener problemas para ella y sus hijos en ese régimen represor. Había llegado el momento de poder desahogarse, de soltar algo que por miedo no había podido contar antes, ni a sus hijos. Entonces salieron muchas cosas, salió todo, fue una liberación. Su hijo boquiabierto empezó a entender muchas cosas, a atar cabos, a conocer a su madre, después de veinte años. Lo que hasta entonces había sido una toma de conciencia de simple sentido común, le descubrió la necesidad de hacer justicia, de reivindicar esa justicia, con carácter retroactivo, para que muchos de los que murieron o vivieron con esa "cruz de rojos" no fueran olvidados ( ....)

Madre, ayer he visto la película "Las Trece Rosas". Te eché de menos. Me hubiera gustado que estuvieses a mi lado. Pero, no ha podido ser… Dentro de poco hará dos años que te fuiste y bien que lo siento.

Hubiera sido un momento, todavía más emocionante. Hubieras llorado conmigo. Sé que verla te hubiera provocado recuerdos de pena e indignación, pero estoy convencido de que hubieras valorado la parte positiva: el homenaje que se les ha rendido a las trece muchachas. Esas con las que conviviste en la cárcel de Ventas.

Yo que había ya leído casi todo lo que se ha escrito sobre este tremendo episodio, no he podido evitar que las imágenes me impactaran profundamente. Tú, me hubieras guiado por la película, me hubieras dicho "así fue" o "era mucho peor". Recuerdo con emoción como me contabas el episodio. Estaban allí por la misma y única razón que tú, ser de las Juventudes Socialistas Unificadas".


A tu Madre le dedicaste esta preciosa canción : "Canción de cuna", cuando nació Maia, una de sus bisnietas y que no conoció...



No puedo negar que hacer esta Entrada, y recorrer tu Bitácora, Rafa, me ha llenado de emoción y de recuerdos... Muchos... Sé que de tu mano empece y que estás a mi lado, a nuestro lado en todas circunstancias, buenas, regulares y malas, doy fe de ello...

Por eso y por ser como eres, hoy más que nunca te deseo, desde lo más hondo de mi corazón y por partida doble un FELIZ CUMPLEAÑOS y una más que merecida JUBILACIÓN... Disfruta de ambas con tu maravillosa Familia... ¡POR MUCHOS, MUCHOS AÑOS, RAFA!...

Ya podrás disfrutar plenamente, más si cabe, de otras de tus debilidades: La lectura, aquí con uno de los escritores que te hacen compañia en tu reformada biblioteca y a quien devolvíste la visita: Kafka!





Quienes, pocos la verdad, no tengan la Fortuna de conocerte les aconsejo que se den una vuelta por "KABILA" ( pinchen ) estoy convencida que se quedarán...¡Y va por la ENTRADA 903 + 2 ( en el día que empezamos)!

Y para finalizar, en música, un cantante que te recordará tiempos no tan lejanos ;-)
lo descubrí ojeando y hojeando "Kabila"...



Te quiero, te queremos, Rafa...MUCHO.

58 comentarios:

Augusta II dijo...

Pedazo de entrada que te has marcao, nena, esto no lo va a olvidar. Felicidades, a él por sus 60 recién estrenaos, y a ti por tu gran trabajo en este post.

Bechos.

Selma dijo...

Fíjate mi Niña, su NIÑA, las pocas líneas que he escrito... La Entrada es toda suya... En todos los sentidos.. no sabes lo emocionada que he estado hojeando su Blog desde el primer día... He extraído mucho... pero menos de lo que hubiera querido... Tienes un PADRE sensacional y todos vosotros con Lola a la cabeza dignos miembros de la saga Kabila... Y Misha una más de esta familia...

Por poco la Abuelita lo llega a ver... Para ella también el Homenaje...

Besos Aída, muchos, muchos!!!

Marcelo dijo...

Los amigos de mis amigos son mis amigos. Y Selma, además, es mi cómplice de aventuras. Rafa, te he visto paseando por ahí, dejando mensajes como yo...Puedo entrar a tu hermosa casa? Puedo decirte feliz cumpleaños? Puedo decirte que compartimos una amiga maravillosa, la dueña de esta jaima? Yo creo que me vas a responder con tres sí.
Un abrazo

Miriam dijo...

Selma, me tomo el atrevimiento de desearle FELIZ CUMPLE! a tu amigo Rafa. Hermosa entrada que me ha emocionado mucho mucho, esa historia de su madre... Dios mio querido!! cuanto valor.
De tu mano voy hacia Kabila que seguramente su dueño debe ser maravilloso como tu mi hermosa amiga.
Besos

Merche Pallarés dijo...

¡Qué precioso homenaje le has dedicado a tu querido Rafa! Habrá que visitar su blog y aunque no le conozco tambien le deseo un ¡MUY FELIZ CUMPLEAÑOS! Muchos besotes, M.

m.eugènia creus-piqué dijo...

Tots amb el Rafa !!!

begoyrafa dijo...

Felicidades Rafa. Compartimos, además del nombre, el placer de la amistad de Selma. Impresionante la entrada que te ha dedicado hoy, pero sin duda te la mereces.
Un abrazo
Rafa

desahogandome dijo...

Selma...
gracias... por recordarme que le debo unas palabras privadas a Rafa desde hace tiempo...
¡qué mejor día que hoy!

así que te dejo... que voy a contarle algunas cosas

siempre pensando en los demás... ¡no te olvides de ti!

un beso

Pedro Ojeda Escudero. dijo...

Qué entrada más cariñosa como homenaje: habla de cómo es él y de cómo eres tú. Felicidades a los dos.
Besos, Selma.

__MARÍA__ dijo...

Menuda entrada la tuya, es para enmarcarla. Ninguna le va a gustar tanto como esta, seguro.
¡Se ve que le tienes aprecio!
Qué bien tener amigas como tú.
Besos

Selma dijo...

No te quepa duda Marcelo que serás muy bien recibido en Kabila… Rafa desde el primer día es visitante y Amigo de la Jaima, a él le debe su Presencia en la « blogocosa » como el la denomina…Ya ví que has cumplido con tu palabra y que fuíste a desearle felicidades… Me encanta esta complicidad, lo sabes..

Un beso, Marcelo y gracias por compartir este Homenaje.

Selma dijo...

Miriam, mi Bailarina rubia, no es ningún atrevimiento, al contrario, le encantará , es una Persona entrañable… Que te puedo decir de las palabras que dedica a su Madre, esta valiente , muy valiente Mujer… Cuando leí sus Entradas a ella dedicada , se me escapaban las lágrimas.. Lo mismo que cuando escuché una Entrevista que hicieron a Rafa para hablar de ella..

Has ido a Kabila, lo leí… Eres un sol mi Niña al igual que tu marido, Marcelo que te precede… Besitos, muchos y para Maqui…

Selma dijo...

Gracías mi Merche,
Es verdad, le tengo mucho cariño, compartimos muchísimas cosas en cuanto a sentimientos, ideologias, las mismas que las tuyas…
Estoy convencida que te encantará visitar su , nuestra Kabila…

Muchos besitos, mi Niña y gracias por compartir este homenaje a Rafa, se lo merece !

Selma dijo...

Y avui com mai, oi que si, Geni ? Ha sigut un « Bombazo » un complot en tota regla…
Molts petonets !

Selma dijo...

Txan… Amigo…Lo sé… y lo has hecho, eres cumplidor y le va a encantar no te quepa ninguna duda.. No cuesta nada pensar en los demás, nada, cuando hay cariño de por medio… Forman parte de mí, eso es lo bonito de todo, y NO ME OLVIDO ;-)

Besos, Txan, muchos..

Selma dijo...

Mi otro Rafa !!!
Que tendran los Rafas que todos sean tan entrañables y Amigos de sus Amigos, no lo sé pero es un hecho constatable…
Esta Entrada me recuerda otra ;-)… que me emocionó mucho al hacerla… Y si se la merece como tú te merecías la tuya mi Rafa !

Le llegará , seguro tu abrazo..
Para tí, Rafa, te dejo un beso cariñoso.

Selma dijo...

Gracias Pedro, mi Profe preferido !

Emocionantes tambien son tus palabras y tu valoración sobre la Entrada… Me llegan, muy hondo… Le llegaran tus felicitaciones, no lo dudes…
Un beso cariñoso, Pedro…

Selma dijo...

No María, todas, todas le han llegado muy hondo y por igual, no creo traicionarlo diciendo que por teléfono me lo ha confirmado hace poco…
Si, le tengo mucho aprecio, me ayudó en mis comienzos y lo sigue haciendo, no sólo es Bloggero, es AMIGO.. ¿Pero que te voy a contar que no sepas, mi Niña ?
Como tú tambien a quien considero Amiga imprescindible… Y con tus palabras me has emocionado… Mucho, tambien…

Besitos muchos… que compartirás con tu Compañero, no le olvido..

Cornelivs dijo...

Buenos dias amiga Selma!

Preciosa entrada y lindisimo homenaje. Has conseguido emocionarme.

UN BESO...!

Selma dijo...

¡¡Cornelius, Amigo!!

Nos hemos cruzado... Ahora mismo vengo de tu "casa"...
Muchas gracías por tu valoración y con esas palabras... Me llegan...

Un beso cariñoso, Cornelius.

Anónimo dijo...

Con una Entrada así Rafa, solo te queda superarte a tí mismo. Te lo ha puesto difícil pero tú puedes.

Desearte muchísima felicidad junto a los tuyos y Misha. Estoy segura de que sabrás encontrarla y disfrutarla, ahora tienes todo el tiempo para ello. Venga.

Un cordial saludo para tí y un abrazo muy fuerte para Selma quien nos ha permitido acercarnos más a tí.
Bilbaina

Naida dijo...

Me has puesto la piel de pollo!! Que bonito todo lo que has escrito y Rafa debe de esta que se sale de orgullo...

Me alegro de conocer gente como tú, aunque sea x la red

Besos!

Selma dijo...

Ma Jolie Cousine!!
Rafa ha escrito el 75% largo en esta Entrada, las fotos son suyas, del Blog “Kabila” y me he limitado a unas cuantas lineas, de haber puesto todo lo que él representa para mí, para todos los que le conocemos, hubiera sido inacabable...
Lola y Rafa son el árbol de donde salen unas ramas dignas de sus progenitores... Y lo mismo podríamos decir de ti ... Qué “Rama” más hermosa has dado...
Tu saludo y tus consejos le llegan no te quepa dudas... Como me llegan tus palabras..
.
Mille baisers ma belle Cousine.

Selma dijo...

Naída! Hola mi Bailarina!

No podía hablar de otra vertiente de Rafa que no fuera esa... Es así tal y como lo lees.. Sin olvidar las otras, múltiples, de denuncias , de solidaridad, de poner tambien cultura con sus terapias, alegria con sus viernes , y su compromiso ideologico ...

No creo que lo que sentimos sea “virtual” detras de cada Blog hay alguien con corazón , con sentimientos, con cariño... Y nos conocemos Naída , no lo dudes, mi Niña...Me alegro mucho de conocerte, mucho..

Besitos, muchos..

AlmA :) dijo...

Es una entrada entañable... emocionanate... dulce.... cálida aunque...sobretodo y por encima de todo amorosa...
rafa estará entusiasmado... muy mucho....
he pasado a felicitarlo y también a ver la maravilla de entradas de su hija... de fritus... soys increíbles....
es una delicia participar de la blogosfera o la blogocosa no importa....
jamás imaginé que la pantalla del ordenador atravesara corazones de cariño... de palabras dulces y de compañía.... mucha compañía...


es un honor permanecer a tu lado...


un petó gegant princesa blanca del desert...

la teva energía és regeneradora


t'estimo

Antonio Rodriguez dijo...

Nos has dejado anonadados con este pedazo de entrada.
Y que mejor canción para un amigo que una que ensalza la amistad.
Un beso.
Salud, República y Socialismo

Selma dijo...

Hola Nineta !

Si, no tengamos miedo a las palabras, es una Entrada amorosa … De este tipo de Amistad que es extensible a Él , a toda su hermosa Familia y a todos los que conformamos esta « Blogocosa «
( Copyright, Rafa).

Puedo confirmarte que sí lo
está(n) , emocionados... por todo este « Complot »…Empezo como un copo de nieve y acabó en avalancha…
Ví tu paso por « Kabila » y me ha emocionado leer tus palabras, si tenemos la suerte de tener con él Amig@s en común.. Y Aída/Augusta y Curro su hijo, tienen Blogs geniales tambien…
Alma, no existe la pantalla cuando hay sentimientos, no la hay…Y es hermoso compartirlo todo, a nuestra manera… Honor más que nada mío por tenerte a mi lado…Estoy al tuyo, siempre y si, con muchas, muchas energias… te las transmito… ¿A que si ?

T’estimo Nineta, molt !
Petonets de Gessamí…

Selma dijo...

Antonio, el “Peazo” de Entrada es de Rafa, de su puño ( con y sín segundas) y letra... He hecho de ratoncito por su BiblioBlog y eso es parte de lo mucho que me emocionó este recorrido...
En cuanto a la canción, lo nuestro es telepatía ... y además compartimos lo mejor, SU AMISTAD...

Un Beso cariñoso, Antonio.

LUISA M. dijo...

Selma, ¡qué hermoso homenaje-regalo le has hecho a Rafa!
Estará feliz y orgulloso de recibirlo. Seleccionando textos suyos y esas entrañables canciones nos lo has dado a conocer. Hasta ahora sólo lo conocía por sus comentarios en tu blog (y en algún otro), pero después de leer tu entrada, estoy segura que vale la pena visitar su "Kabila".
Desde aquí mis felicitaciones a Rafael por su 60 cumpleaños, por la jubilación y por tener una amiga tan fantástica como tú.
Muchos besos.

Selma dijo...

Hola Luisa!
Ya lo creo que vale la pena! Ahora mismo en su "casa" tiene lugar un juego literario en el cual a veces participo, hoy no, pero lo sigo...desde la barrera ;-)

Si se lee toda su Bitácora descubres todas y cada una de sus facetas pero todas convergen en lo mismo, al descubrimiento de un Hombre Entrañable, coherente consigo mismo y sus ideales, Amante de su Familia y Amigo de sus Amigos...

No dudes que tus Felicitaciones le llegan, llegaran...
Fantástica no sé, no creo que tanto, pero Amiga, seguro, es muy fácil serlo...

Muchos y cariñosos Besos, Luisa, Amiga...

fritus dijo...

Selma...vaya entrada ...curradísima..
He estado todo el día fuera y acabo justo de volver, y ahora estaba repasando las entradas dedicadas al cumple de Rafa, y ésta se lleva la palma...seguro que se emociona al leerla. Un abrazo

Selma dijo...

Dani!
No digas eso! Fijáte bien cuantas lineas son mías...Eso si,he volcado todo lo que nos inspira el Rafa íntimo... el que nos/me llega... recorrer " Kabila", y no era la primera vez, me ha dejado la emoción a flor de piel...
Espero y creo saber ( Lola et Rafa ) que les han emocionado este "Complot" en toda regla.. y TODAS nuestras Entradas...

Una abraçada molt carinyosa Dani!!!

Cecilia Alameda Sol dijo...

He entrado algunas veces en ese blog, Kabila, y me ha parecido muy interesante este hombre al que tú tanto aprecias. No sé si alguna vez dejé comentario, no recuerdo. Pero sí sé que veo que es un hombre con ideas, con coraje, comprometido, con dotes para formular ideas y demostrar querencias y fobias. Así que voy a pasarme por allí ahora a felicitarle.
Un beso para ti.

Selma dijo...

Buenas noches Cecilia!
Te voy a confesar una cosa: me encanta que algunos de los que habéis comentado no conozcan a Rafa y que os entren ganas de conocerlo...Y de hecho ya lo estáis visitando. Hay Personas que son merecedoras de que se conozcan y Rafa se merece todo el cariño y el respeto que le tenemos... Si te fijas bien y por ser una cadena compartimos Amigos, se enlazan y asi sucesivamente... este es el milagro de la Blogocosa..

No sabes cuanto agradezco tus palabras Cecilia, para ÉL ...

Un beso muy cariñoso.

Sophiste dijo...

bonjour selma
très bel hommage que celui ci ... en plus misha ressemble etrangement à Yoli inspiratrice de Raskayu!!!
et quel plaisir cette musique...

je t embrasse selma

Selma dijo...

Bonjour Sophiste,

Merci pour tes gentilles paroles...
N'est-ce pas qu'elle est adorable, tous les chats le sont avec ceux qui les aiment...
Pesonnellement c'est une de mes passions, les félins, grands ou petits...
Écoutons cette musique ensemble, tu veux?

Un baiser, félin, Sophiste...

Lore dijo...

jajajajaja...pues neni, ¡atrévete a escribirlo!!! (lo que deseas de verdad, me refiero)...daño no te hará e igual te hace mucho bien! ;-)
un superrrrrrrrrrr besucón
lore

Selma dijo...

Lore!!!
Mejor aún!!! Hago una Entrada con todos ellos!!! ;-) Un Bombazo!!!
Me estás dando ideas... ¿Y luego que quemo? ¿¿El ordenata??

Me has alegrado el día mi Niña!!!

¡¡Mil y un besos!!!

Lore dijo...

rebuenisima idea la de una entrada con todos los deseos!!! :-----)))

lo de quemar el ordenata, mmmmm, no creo yo que merezca! ;-)

así que ¿y si te conformas con hacerlo "a lo tradicional"??? papel y lápiz, y ale, a escribir toda la noche!!!!!

Selma dijo...

Lore!!
Eso me pasa por BOCAZAS... shhhhhhhhhhhhhh , mejor una hoja de papel... o un cuaderno, si, un cuaderno.. y una noche?? Nooo, mejor durante las Vacas de Semana santa, que para eso está y que de Santa no tiene nada gracias a Zeus!! ;-)

Lore dijo...

:---))
pues manos a la obra!!!
por cierto, lo de Zeus y la SS no lo pillo...

¿sabes? cuando empecé a leer esta entrada tuya, pensé: "¿rafa tiene un gato? ¿y se jubila? ¿tan joven??? ¡¡¡que suerte!! ¿le habrá tocado la lotería???"
jajajajajajajajajajajajajajajajajaja

Selma dijo...

Te lo mandaré por correo certificado, Lore... A ver si con tus influencias... ;-)

Zeus y toda su tropa, son los dioses que más me gustan.... son tan humanos....llenos de defectos... La Semana Santa es porque dispondré de muchoooooooos días para eso...

La gatita de Rafa, Misha, es todo un personaje! Ella fue quien eligió donde quería vivir... Y lo acertó!

No le ha tocado, creo yo, ni la Primitiva y sí, es joven, muy joven, Rafa... Lo es más que uno o dos que presumen de serlo..

Realmente vale la pena que lo conozcas mi Niña!!! Yo no me lo pensaría dos veces!

Besotes miles... Ahora voy a por cuaderno y lápiz!

Inuit dijo...

Una entrada bella, conmovedora,
entrañable, sensible, emocionada y
amiga. Amistad de la buena, de la que nos hace crecer como personas y aprender del otro.
Felicitaciones a los dos y a la gata que se dejó encontrar y adoptar.
Inuits

Selma dijo...

Me emocionan tus palabras Inuit, sé de tu sensibilidad y que para tí también la palabra AMIG@ está llena del significado auténtico... La de dar cariño... sin esperar nada a cambio, pero si te lo devuelven , la Felicidad ya es completa...

Misha como todos los gatos que se precian fue quien "Adoptó" a Rafa y a toda la Familia, es que los gatos... Saben lo que se hacen...

Seguro que llegaran hasta Rafa tus felicitaciones, seguro...

Te lo vuelvo a repetir aqui, por muchos años en tu acogedor BlogIgloo, 1 añito ya!!!

Te sirvo un vaso dorado lleno de té acabado de hacer..

Besitos mil, Inuit...

AlmA :) dijo...

un petó nina :*

tan sols he passat a deixar-te'l amb tot l'amor...

fins aviat princesa del desert

Selma dijo...

No saps lo feliç que em fan les teves visites, Alma i saber que no oblides aquesta Nómada...
Molts, moltíssims petonets ...
Fins aquesta nit a les 00:02 en punt...
Timo Nineta...

Tanhäuser dijo...

Qué bonito fue, ¿verdad?

I escoltaaaaa, que no sabia jo que parlaves català. D'on ets? (veus que en soc de tafaner?)

Petonets, maquíssima

Selma dijo...

Bona nit Tan!!!

Sóc Gavatxa d'origen, millor dit Provençal, pero Gironina
( Capital) d'adopció i mai una filla adoptiva havía sigut tan agraïda... Ho dic de debó!

I no n'ets de tafaner, Tan, a tu et permeto totes les preguntes que vulguis... Ens coneixem prou per això... ;-)

Aquest Homenatge ha sigut dels més emocionants... Per cert que n'has fet del Caviar?...A casa de'n Rafa no hi havía ni un grà... No serà que t'has confós amb el del teu Hotel de superluxe... Ai, Tan!!

Petonets dolços...

Tanhäuser dijo...

No fotis!
De Girona?
Saps que jo he viscut molt de temps a Sant Feliu de Guíxols? De fet allà hi viuen la meva mare i dos dels meus germans.
Què petit és el món!

I sí, ja suposava que a can rafa, de caviar, ben poquet, jejeje.

Petons des del Vallès Occidental.

Selma dijo...

Foto! Foto! ;-) Tan!!!
Això et passa per no mirar el perfíl... ;-)

Sant Feliu és molt maco, senyorial si el comparem amb d'altres pobles costaners del voltant... En secret et diré que el meu preferit és Cadaquès, més encara Port Lligat i algunes de les platges que hi han més al Nord?? M'entens, oi?
Aïllades... Ideals...

El nostre món és molt i molt petit...Per sort! Com diría en Lluís " El meu país és tan petit..."

Lo del Caviar, tinc clar de qui se l'has cruspit... Duía un tanga de Lleopard... ;-)

Petonets Gironins!!!!

moderato_Dos_josef dijo...

Vaya Selma me sorprendes con este post largo, sin desperdicio y emotivo. Nos cuentas donde está Kabila, desde donde escribes, un lugar precioso sin duda. Nos cuentas sobre Rafa y esa madre maravillosa que sufrió los rigores de la cárcel franquista. En fin, nos narras tantas cosas con sabor a vida que me siento sorprendido e ilusionado con esa vida tan fantástica que tienes. A la mía le falta un buen trecho para, siquiera, emular a la tuya, pero aquí seguimos viviendo muy bien, excelentemente, mucho mejor que millones de seres humanos que apenas tienen donde sostenerse. Un abrazo!Nos vemos...

Selma dijo...

Nooooooooo! Josef, no soy yo quien escribe, es Rafa, es él que nos relata trozos de su vida, de la de su Madre, me he limitado, en pocas lineas, de presentarlo, dar unas muestras de lo que nos reveló en su Blog "Kabila" y que me emocionaron particularmente... Pocas lineas son mías... Ojalá pudiera escribir desde Kabila... aunque tenga/mos sus puertas abiertas, de par en par..

Un abrazo, Josef!

AlmA :) dijo...

Ninaaaaa tinc un petit publema informàtic... ara no sé afegir la cançó d'imagine per aqueta nit.... sóc un desastre... i el drac blau ha volat que tenía feina...
wenu
putser puc fer un enllaç cutringui al youtube...

sort que m'ho prenc bé... la informàtica no està feta per aquesta nena... ainsss...
:)

besito dolç
:*

Selma dijo...

Ai, aquest Drac!!!

Espero que t'hagi ajudat una mica les meves explicacions, ha sigut divertida la experiència... Oi?

Al menys hem parlat una estoneta... fins ara Nineta!!!

Dolços petonets...

Isabel Romana dijo...

Me sumo a las felicitaciones a Rafa por su cumpleaños, por su gatita, su familia, su Kabila y tantas cosas hermosas que seguramente debe tener en el corazón. Seguiré tu consejo y pasaré a visitar su bitácora. Es una lástima no poder disfrutar, de momento, de la música, pero acabo de recibir reparado el pc y´ahora tengo que empezar a reinstalar todo.... ¡con lo torpe que soy! Besos, querida amiga.

Selma dijo...

Hola, mi IsaBELLA,
Si, Rafa tiene todo eso en su corazón y más... Ya he visto que lo has visitado, le gustará tu visita y a ti lo que en Kabila habrás encontrado... Incluso a Misha, compartimos los tres el amor a los felinos, verdad?
Con paciencia y tiempo lo tendrás pronto solucionado y con tu Pc en forma nos seguirás regalando tus maravillas...
Muchos besos , mi Romana.

SOMMER dijo...

La grandeza de Rafa la demuestra este conmovedor post.
Por él.

Selma dijo...

Gracias a tí Sommer por tus palabras y compartir conmigo este afecto por él...
Un beso!